هر دلی دیدم یاری داره         دل من چی داره؟
سیاهی شب ماه رو داره      دل من چی داره؟.
وقتی سنگ قلب آدمها      عشقی بینشون نیست.
واسه دل پر غصه من        دلی مهربون نیست.
عشق واقعی تو قصه ها ست, تو خیال و خواب .
دوستت دارم گفتن شون همشون سرابه.
عشقم عزیزم جونم نوره چشمای گریونم.
بی تو نفسم تمومه. بی تو گم و بی نشونم.
بی تو نمیخوام بمونم..
من میدونم عشقم و فردام بودی.
کنجه دلم دینم و دنیام بودی.
کاشکی میشد اشگام پنهون بکنم.
از این دلم غصه رو بیرون بکنم.
با این دل بیقرار سخت برام انتظار.
بیاده خاطراتمون. بیا و تنهام نظار.
بیا که نا امیدم. آخره خط رسیدم.
بخاطره عشق تو از این دنیا بریدم.

مهربون من   

تازه ترین زخم دلم قصه ی رفتن تو
این روزا هرجا که میرم حرف شکستن تو
مثل یه آیینه سوت و کور شکستی و رها شدم
تبر شدم شکستمت اگر چه بی خدا شدم
حیف روزای رفته که به خاطرش خطر کنم
حیف روزای مونده که قرار بی تو سر کنم
خدا کنه تموم بشه قصه ی تلخ رفتنت
بیایی و از یادم بر روزایی که شکستمت
تو سهم من نبودی و به قصه ها سپردمت
ولی به عشقمون قسم که تا خدا می بردمت

باز هم امدي تو بر سر راهم
اي عشق مي كني دوباره گمراهم
دردا من جواني را به سر كردم
تنها از ديار خود سفر كردم
ديريست قلب من ازعاشقي سير است
خسته از صداي زنجير است
دريا اولين عشق مرا بردي
دنيا دم به دم مرا تو ازردي
دريا سرنوشتم را به ياد اور
دنيا سرگذشتم را مكن باور
من غريبي قصه پردازم
چون غريقي غرق در رازم
گمشدم در غربت دريا
بي نشانو بي هم اوازم
مي روم شب ها به ساحل ها
تا بيابم خلوت دل را
روي موج خسته ي دريا
مي نويسم اوج غم هارا     مي نويسم اوج غم هارا

توی جاده، تک و تنها
یه مسافر توی شب ها
کوله بار غم رو دوشش
صد هزار قصه تو گوشش
نمی دونم که کجا بود
نمی دونم که کجا رفت
رو تنش گرد مصیبت
توی مرداب حقیقت
طعم تلخ یه جدایی
اونو با غم داده عادت
نمی دونم که کجا بود
نمی دونم که کجا رفت
فقط اینجا رو نمی خواست
بی صدای بی صدا رفت
دستای سرد و سیاهش
چشمای مونده به راهش
یه کسی بوده که رفته
زندگی شده تباهش.............!!!

من نگویم که مرا از قفس آزاد کنید

یاد روزی که در صفحه ی شطرنج دلت شاه عاشق بودم و با کیش رخت مات شدم!!!!

این حسین کیست که عالم همه دیوانه ی اوست؟!!!!

 زیر شمشیر غمش رقص کنان باید رفت

چرا؟!!!